Pagkakaiba sa pagitan ng mga pagbago ng "Kristiyanisasyon"

m
orthography, replaced: pangrelihiyon → panrelihiyon (4) using AWB
m (Bot: Migrating 26 interwiki links, now provided by Wikidata on d:q59532 (translate me))
m (orthography, replaced: pangrelihiyon → panrelihiyon (4) using AWB)
{{expand}}
 
Ang pangkasaysayang kababalaghan o penomeno ng '''Kristiyanisasyon''' o '''Pagsasakristiyano''' ay ang [[pagbabagong-loob na pampananampalataya]] (kumbersiyong pangrelihiyonpanrelihiyon) ng mga indibiduwal papuntang [[Kristiyanismo]] o ang pagbabagong-relihiyon ng kabuuang dami ng mga tao na nangyayari sa loob ng isang ulit lamang. Kinabibilangan din ito ng pagsasagawa ng pagpapabagong-loob ng mga gawain at kulturang [[pagano]], banghay o larawan na pangrelihiyongpanrelihiyong pagano, mga lugar na pagano at kalendaryong pagano upang magamit na pangkristiyano, dahil sa mga pagsisikap ng mga Kristiyano sa [[proselitismong Kristiyano|proselitismo]] ([[ebanghelismo]]) batay sa tradisyon ng [[Great Commission|Dakilang Komisyon]]. Isang payak na halimbawa nito ang pagbabago ng [[pananampalataya]] ng isang [[bansa]] o [[rehiyon]] upang maging kabahagi ng [[Kristiyanismo]], na kadalasang nagsisimula sa [[pagbibinyag]] ng isang katutubo o lokal na pinuno.
 
Sari-saring mga pamamaraan ang ginamit sa mga pangangampanya ng Kristiyanisasyon magmula sa [[Late Antiquity|Huling Kasinaunahan]] hanggang sa mga [[Panahong Panggitna]]: ang sinaunang mga banal na pook ay winasak o binago upang maging mga simbahang Kristiyano, ang indihena o katutubong mga diyos na pagano ay sumailalim sa [[demonisasyon]], at ang nakaugaliang mga gawaing pangrelihiyonpanrelihiyon ay hinatulan bilang mga gawain ng [[pangkukulam]] at naging [[krimen]] din, na kung minsan ay napaparusahan ng [[parusang kamatayan]].<ref>{{Citation
| last = Sanmark
| first = Alexandra
</ref>
 
Ang pagbabagong anyo ng katutubong mga gawain at mga paniniwala pangrelihiyonpanrelihiyon at pangkalinangan upang maging isang anyo Kristiyanisado o Naisakristiyano ay opisyal na pinahihintulutan; napanatili ito sa ''[[Historia ecclesiastica gentis Anglorum]]'' ng [[Venerable Bede|Kagalang-galang na Bede]], na isang liham mula kay [[Papa Gregorio II]] kay [[Mellitus]] na ipinagmamatuwid na ang pagpapabagong-loob ay mas madali kung ang mga tao ay pinayagang panatilihin ang panlabas na mga anyo ng kanilang mga tradisyon, habang inaangkin na ang mga kaugalian ay para sa pagpaparangal ng Kristiyanong Diyos, na sa panghuli ay kung panlabas na papahintulutan ang ilang pagpapabuya o gratipikasyon (ng kaugalian), ang mga taong pinagbabagong-pananampalataya ay mas madaling papayag sa panloob na mga konsolasyon o pakunsuwelo ng grasya ng Diyos. Sa kaibuturan, nilayon na umiiral pa rin ang mga tradisyon at mga gawain, ngunit ang katwiran sa likuran ng mga ito ay binago. Ang pag-iral ng [[syncretism|sinkretismo]] sa kaugaliang Kristiyano ay matagal nang kinikilala ng mga dalubhasa, at sa kamakailang mga panahon maraming mga pagkakataon ng sinkretismo ay kinilala na rin ng simbahang [[Katoliko Romano]].
 
Ang mga pag-aaral na pantao ng Kasinaunahan at ng [[Repormasyong Protestante|Repormasyon]] na pinagsama noong ika-16 na daantaon upang makalikha ng mga akda ng pagkadalubhasa na may marka ng isang adyenda na abala sa pagkilala ng mga gawaing Katoliko Romano bilang may kaugnayan sa [[paganismo]], at ang pagkilala sa bumabangong mga simbahang Protestante na may mapagpurgang "muling pagsasakristiyano" ng lipunan. Ang dalubhasang Lutherano na si [[Philip Melanchthon]] ay nilikha ang kanyang ''Apologia Confessionis Augustanae'' (1530) na nagdedetalye ng mga ritong hinango mula sa mga gawaing pagano. Ang ''De origine erroris libris duo'' (1539) ni [[Heinrich Bullinger]] ay nagdetalye ng mga paganong mga "pinagmulan ng mga kamaliang (Katoliko)".