Ludwig van Beethoven

kumpositor at piyanistang Aleman

Si Ludwig van Beethoven ( /ˈlʊdvɪɡ væn ˈbtvən/; Aleman: [ˈluːtvɪç fan ˈbeːtˌhoːfn̩]  (Speaker Icon.svg pakinggan); ibininyag Disyembre 17, 1770 – Marso 26, 1827) ay isang Alemanong kompositor at piyanista. Niraranggo ang kanyang musika bilang isa sa mga pinakatinutugtog sa repertoryo ng musikang klasiko; nananatili siyang isa sa mga pinakahinahangaang kompositor sa kasaysayan ng Kanluraning musika. Sumasaklaw ang kanyang mga gawa mula sa panahong klasikal hanggang panahong romantiko sa musikang klasiko. Ayon sa kaugalian, nahahati ang kanyang karera sa maagang, gitnang, at huling panahon. Ang "maagang" panahon, kung kailan pinahusay niya ang kanyang sining, ay karaniwang ikinukunsidera na tumagal hanggang 1802. Mula 1802 hanggang mga 1812, naipakita ng kanyang "gitnang" panahon ang isang indibiduwal na paglinang mula sa mga istilong "klasikal" nina Joseph Haydn at Wolfgang Amadeus Mozart, at kung minsan ay nailalarawan bilang "magiting". Sa panahong ito, unti-unti siyang nabingi. Sa kanyang "huling" panahon mula 1812 hanggang kanyang kamatayan noong 1827, pinalawak niya ang kanyang mga inobasyon sa anyo at ng musika.

Ludwig van Beethoven
Beethoven.jpg
Larawan ni Beethoven mula kay Joseph Karl Stieler, 1820
Namatay(1827-03-26)Marso 26, 1827 (edad 56)
TrabahoKompositor, piyanista
Pirma
pirma na isinulat gamit ng tinta sa umaagos na kursiba

Ipinanganak sa Bonn, naging halata ang talento ni Beethoven sa musika sa maagang edad, at noong una, malupit at masinsinan siyang tinuruan ng kanyang ama Johann van Beethoven. Nang maglaon ay tinuruan si Beethoven ni Christian Gottlob Neefe, isang kompositor at konduktor, na sa ilalim ng kanyang pagtuturo inilathala niya ang kanyang unang gawa, isang set ng mga baryasyon sa teklado, noong 1783. Nakasumpong siya ng ginhawa mula sa watak-watak na buhay-pamilya sa pamamagitan ng pamilya ni Helene von Breuning. Minahal, kinaibigan, at tinuruan ng piyano ni Beethoven ang kanyang mga anak. Sa edad na 21, lumipat siya sa Vienna, na kasunod na naging himpilan niya, at nag-aral siya ng komposisyon kasama ni Haydn. Nakilala siya noon bilang birtuosong piyanista, at di-nagtagal ay niligawan siya ni Karl Alois, Prinsipe Lichnowsky para sa mga komposisyon, na nagresulta sa kanyang tatlong mga Opus 1 na tatluhan sa piyano (ang mga pinakaunang gawa na pinagkalooban niya ng numerong pang-opus) noong 1795.

Lumitaw ang Unang Simponiya, ang kanyang kauna-unahang pangunahing gawain sa orkestra, noong 1800, at inilathala ang kanyang unang set ng mga kuwartetong de-kuwerdas (string quartet) noong 1801. Noong panahong iyon, nagsimulang humina ang kanyang pandinig, ngunit nagpatuloy siya sa pagkokondukta, at unang itinanghal ang kanyang Ikatlo at Ikaapat na Simponiya noong 1804 at 1808, ayon sa pagkabanggit. Lumitaw ang kanyang Konsiyertong Pambiyolin noong 1806. Unang itinanghal noong 1810 ang kanyang huling konsiyertong pampiyano (Blg. 5, Op. 73, kilala bilang ang 'Emperador'), na nakaalay sa kanyang madalas na patron, Artsiduke Rudolf of Austria, ngunit hindi naging soloista si Beethoven doon. Halos lubusang bingi na siya noong pagsapit ng 1814, at huminto na siya sa pagtatanghal at pagpapakita sa publiko. Inilarawan niya ang kanyang mga problema sa kalusugan at di-kasiya-siyang personal na buhay sa dalawang sulat, ang kanyang "Testamento sa Heiligenstadt" (1802) sa kanyang mga magkapatid at ang kanyang di-naipadalang liham ng pag-ibig sa di-kilalang "Walang Kamatayang Mahal" (1812).

Sa mga taon mula 1810, noong dumalang ang kanyang pakikihalubilo sa iba, nabuo ni Beethoven ang karamihan sa kanyang mga pinakahinahangaang gawa kabilang ang kanyang mga huling simponiya, ganap na tugtuging pangkamara at sonatang pampiyano. Ang kanyang tanging opera, Fidelio, na unang itinanghal noong 1805, ay nirebisa patungo sa huling bersyon nito noong 1814. Binuo niya ang kanyang Missa Solemnis sa mga taong 1819–1823, at ang kanyang huling, Ikasiyam na, Simponiya, isa sa mga unang halimbawa ng simponiyang koral, noong 1822–1824. Isinulat noong mga huling tao niya, ang kanyang mga huling kuwartetong de-kuwerdas ng 1825–26 ay kabilang sa kanyang mga huling gawain. Pagkatapos ng mga ilang buwan ng nakaratay na sakit, namatay siya noong 1827. Ang mga gawa ni Beethoven ay nananatiling mga pangunahing sandigan sa repertoryo ng musikang klasiko.

Buhay at kareraBaguhin

Pamilya at maagang buhayBaguhin

 
Ang lugar ng kapanganakan ni Beethoven sa Bonngasse 20, Bonn, na ngayon ay ang museo ngBahay ni Beethoven

Si Beethoven ay apo ni Ludwig van Beethoven (1712–1773)[n 1], isang musikero mula sa bayan ng Mechelen sa Austrianong Dukado ng Brabant (sa tinatawag ngayong rehiyong Plamengko ng Belhika) na lumipat sa Bonn noong 21 taong gulang siya.[2][3] Nagtrabaho si Ludwig bilang isang mang-aawit ng baho (bass singer) sa korte ng Clemente Agosto, Arsobispo-Elektor ng Cologne, nang sa wakas ay naging Kapellmeister (direktor ng musika) noong 1761, at samakatuwid, isang nakatataas na musikero sa Bonn. Ang litrato na kinomisyon niya ng kanyang sarili sa mga huling taon ng kanyang buhay ay nanatiling nakatanghal sa mga kuwarto ng kanyang apo bilang anting-anting ng kanyang pamana sa musika.[4] Si Ludwig ay may isang anak na lalaki, si Johann (1740–1792), na nagtrabaho bilang tenor sa parehong establisimyento ng musika at nagturo ng teklado at biyolin upang madagdagan ang kanyang kita.[2]

Pinakasalan ni Johann si Maria Magdalena Keverich noong 1767; siya ang anak ni Heinrich Keverich (1701–1751), na naging punong tagapagluto sa korte ng Arsobispado ng Trier.[5] Bilang resulta ng kasal, isinilang si Beethoven sa Bonn sa tinatawag ngayong Musemo ng Bahay ni Beethoven (Beethoven-Haus), Bonnstrasse 20.[6] Walang kapani-paniwalang ulat ng kanyang petsa ng kapanganakan; gayunman, nailigtas ang rehistro ng kanyang binyag, sa Parokyang Katoliko ni San. Remigio noong ika-17 ng Disyembre, 1770, at naging kaugalian sa rehiyon noong panahong iyon ang pagbibinyag sa loob ng 24 oras mula kapanganakan. May kasunduan (na sinang-ayunan mismo ni Beethoven) na ika-16 ng Disyembre ang kanyang araw ng kapanganakan, ngunit walang patunay sa dokumentaryo ukol dito.[7]

Sa pitong isinilang kay Johann van Beethoven, si Ludwig, ang ikalawa, at dalawang nakababatang kapatid na lalaki ang natirang buhay matapos ang pagkasanggol. Ipinanganak si Kaspar Anton Karl noong Abril 8, 1774, at ipinanganak naman si Nikolaus Johann, (karaniwang kilala bilang Johann) ang bunso, noong Oktubre 2, 1776.[8]

Ang unang guro ni Beethoven sa musika ay ang kanyang tatay. Nang maglaon, tinuruan din siya ng mga ibang lokal na guro: Gilles van den Eeden (p. 1782, isang organista sa korte), Tobias Friedrich Pfeiffer (isang kaibigan ng pamilya, na nagbigay ng matrikulang panteklado), Franz Rovantini (isang kamag-anak, na nagturo sa kanya sa pagtutugtog ng biyolin at biyola),[2] at Franz Anton Ries, isang konsertino (concertmaster) sa korte, para sa biyolin.[9] Noong ikalimang taon niya, nagsimula ang pagtuturo sa kanya. Naging malupit at masinsinan ang rehimen, na madalas siyang naiyak. Sa pagkasangkot ni Pfeiffer, isang insomne (insomniac), nagkaroon ng mga di-regular na sesyon sa gabing-gabi, kung kailan kinaladkad ang batang Beethoven mula sa kanyang kama patungo sa teklado.[10] Naging halata ang kanyang talento sa musika habang bata pa. Si Johann, na nabatid ang mga tagumpay ni Leopold Mozart sa larangang ito (sa kanyang mga anak na sina Wolfgang at Nannerl), ay nagtangkang itaguyod ang kanyang anak bilang kagilas-gilas na bata (child progidy), na inangkin niyang anim na taong gulang si Beethoven (pitong gulang siya noon) sa mga paskil para sa kanyang unang pampublikong pagtatanghal noong Marso 1778.[11]

Matapos ang ilang oras matapos ang 1779, nagsimula si Beethoven sa kanyang pagaaral sa ilalim ng kanyang pinakamhalagang guro sa Bonn, si Christian Gottlob Neefe, na itinalaga bilang organista ng korte noong taon na iyon.[12] Tinuruan ni Neefe si Beethoven sa pagkompositor, at pagdating ng Marso 1783 tinuruan siyang isulat ang kanyang unang inilathalang komposisyon: isang pangkat ng mga baryasyon sa keyboard (WoO 63).[13] Naging tagatulong na organista si Beethoven sa ilalim ni Neefe bilang isang hindi-bayad na emplayado sa una (1781), pagkatapos ay siya ay naging emplayado na sumasahod (1784) sa korte ng kapilya na ikinumpas ni Kapellmeister Andrea Luchesi. Sa kanyang unang tatlong sonata sa piyano, na nakapangalang "Kurfürst" ("Elektor") para sa dedikasyon para kay Elektor Maximilian Friedrich (1708–1784), ay nailathala noong 1783. Maagang napansin ni Maximilian Frederick ang talento ni Beethoven, at pinondohan at masinenganyo niya ang binata sa kanyang pagaaral sa musika.[14]

 
Larawan ng isang 13-taong gulang na Beethoven ng hindi kilalang makata mula sa Bonn (c. 1783)

Ang sumunod kay Maximilian Frederick bilang Elektor ng Bonn ay si Maximilian Franz, ang pinakabatang anak ng Emperatris Maria Theresa ng Austria, na nagtulong na gumagawa ng kapansin-pansin na pagbabago sa Bonn. Inuulit ang mga pagbabago sa Vienna ng kanyang kapatid na si Joseph, siya ay nagpakilala ng mga reporma ayon sa pilosopiya ng Pagkamulat, na may dagdag na suporta sa edukasyon at sining. Ang binatang Beethoven ay halos tiyak na naimpluwensta ng mga pagbabago na ito. Maari siya rin ay naimpluwensya ng mga kaalamang He may also have been influenced at this time by ideas lutang sa mga mason, dahil si Neefe at iba pang mga nakapaligid kay Beethoven ay kasapi ng lokal na yugto ng Order ng Illuminati.[15]

Noong Marso 1787 nagbiyahe si Beethoven papuntang Vienna (posible ginastusan ng iba) sa unang pagkakataon, marahil dahil sa pag-asang makapagaral sa ilalim ni Mozart. Ang mga detalye ng relasyon ng dalawa ay hindi tiyak kung talaga ba silang nagkita.[16] Nang matuklasan niya na may sakit ang ina, bumalik si Beethoven dalawang linggo matapos ang kanyang pagdating sa Vienna. Namatay rin ang kanyang ina, at mas madalas na maglasing ang kanyang ama. Dahil dito, naging responsable si Beethoven sa pagaaalaga ng kanyang dalawang mas nakababatang kapatid at nanirahan sa Bonn sa susunod na limang taon.[17]

Si Beethoven ay napakilala sa mga taon na ito ang marami sa mga taong naging mahalaga sa kanyang buhay. Si Franz Wegeler, ang isang batang mag-aaral sa medisina, ay nagpakilala sa kanya sa pamilyang von Breuning family (na isa sa mga anak na babae ay pinakasalan ni Wegeler). Si Beethoven ay binisitahan ng sambahayang von Breuning, kung saan tinuruan niya ang ilan sa mga bata. Dito natanto niya ang literaturang Aleman at klasikal. Ang kalagayan sa tahanan ng von Breuning ay mas nakakaginhawa sa kanyang sariling pamilya, kung dahan dahang mas nangingibabaw ang pagbagsak ng kalagayan ng kanyang ama.[18] Si Beethoven ay napansin rin ni Count Ferdinand von Waldstein, na naging kaibigan niya ng habang-buhay at naging tagapondo niya.[19]

Noong 1789, nakatanggap si Beethoven ng legal na kautusan kung saan kalahati ng suweldo ng kanyang ama ay ibabayad sa kanya ng direkta upang tugusan ang pangangailangan ng kanyang pamilya.[20] Dinagdagan niya ang kita ng kanyang pamilya sa pagtugtog ng byola sa orkestra ng korte. Ito ay nagdulot sa pagiging pamilyar ni Beethoven sa iba't ibang klase ng opera, kasama dito ang tatlo na ginawa ni Mozart na ipinatugtog sa korte noong panahon na ito. Naging magkakaibigan siya kay Anton Reicha, isang tagapluta at byonalista na kasing-edad niya at ang pamangkin ng konduktor ng orkestra ng korte na si Josef Reicha.[21]

Pagtatag ng kanyang karera sa ViennaBaguhin

Mula 1790 hanggang 1792, nagkompositor si Beethoven ng maraming mga gawa (wala dito kahit isa na inilathala nong panahon na iyon, at karamihan ay nakatala bilang mga gawang walang opus) ay nagtanghal ng kanyang lumalawak na saklaw at pagiging bihasa sa larangan ng musika. Ang mga musikolohista ay nagtukoy ng isang tema na magkatulad sa kanyang Ikatlong Simponya sa isang pangkat ng baryasyon na isinulat noong 1791.[22] Si Beethoven ay maaring unang naipakilala kay Joseph Haydn noong huling bahagi ng dekada 1790, habang ang huli ay papuntang Londondon at huminto ng pansamantala sa Bonn noong panahon ng Pasko.[23] Isang taon at kalahati matapos sila magkita sa Bonn sa pabalik na paglakbay ni Haydn mula sa London papuntang VIenna noong Hulyo 1792, mataas ang tsansa na ang kanyang mga pagsasaayos ay ginawa sa mga panahon na iyon para makapagaaral si Beethoven sa matandang bihasa.[24] Ng may tulong sa Elektor, si Beethoven ay umalis ng Bonn para sa Vienna noong 1792, sa kabila ng mga usapin na pagkalat ng giyera sa labas ng Pransiya; nalaman niya pagdating niya na namatay na ang ama niya.[25][26][27] Kakamatay rin ni Mozart. Isinulat ni Count Waldstein, sa kanyang pangwakas na liham kay Beethoven: "Sa hindi maisturbong pagsisikap makakamit mo rin ang espito ng Mozart sa mga kamay ni Haydn."[27] Sa mga susunod na ilang taon, tumugon si Beethoven sa paniniwala ng marami na siya ang tagapagmana ng legasiya ni Mozart sa pagaaral niya ng mga gawa ng bihasa at pagsusulat ng mga gawa na may impluwensya ng kay Mozart.[28]

 
Larawan ni Beethoven bilang isang binata na ginawa ni Carl Traugott Riedel (1769–1832)

Hindi kaagad natatag ni Beethoven ang kanyang lugar bilang isang kompositor, ngunit ipinasailalim niya ang sarili sa pag-aaral at pagtatanghal. Habang nagatrabaho sa ilalim ng pagtuturo ni Haydn,[29] sinumulan niyang maging bihasa sa counterpoint.Siya rin ay nagaral ng byolin sa ilalim ni Ignaz Schuppanzigh.[30] Sa unang bahagi ng panahon na ito, siya ay ginagabayan ni Antonio Salieri ng paminsan-minsan, pangunahin sarimarily estilong Italyano sa vocal na pagkokompositor; ang relasyon na ito ay nagpatuloy hanggang 1802 sa pinakamaagang panahon, at marahil hanggang 1809.[31] Sa pagalis ni Haydn papuntang Inglatera noong 1794, inaasahan na umuwi si Beethoven ng Elektor, ngunit pinili niya na manatili sa Vienna, at ipinagpatuloy ang pagaaral ng counterpoint kasama ni Johann Albrechtsberger at iba pang guro. Matapos matapos ang termino ng pagpondo ng mula sa Elektor, ilan sa mga maharlikang taga-Vienna ay kumikilala na ng kanyang kakayanan, at nagalok ng pondohin siya, kasama dito si Prinsipe Joseph Franz Lobkowitz, Prinsipe Karl Lichnowsky, at Baron Gottfried van Swieten.[32]

Pagdating ng 1793, nailagay na ni Beethoven ang kanyang sarili bilang isang magaling na improbisador sa mga salonng mga maharlika, karaniwang ipinapatutog ang mga simula at fugue ng Well-Tempered Clavier ni J. S. Bach.[33] Ang kanyang kaibigan na si Nikolaus Simrock ay nagsimulang ilathala ang kanyang mga komposisyon; ang una ay pinaniniwalang isang pangkat ng mga barayasyon (WoO 66).[34] Noong 1793, nailagay niya ang kanyang sarili sa Vienna bilang bihasa na piyanista, ngunit tilang ipinagkait niya ang mga gawa mula sa publikasyon para mas malaki ang epekto nito kapag ito ay inilathala sa 1795.[32] Ang unang pampublikong pagtatanghal ni Beethoven ay nong Marso 1795, isang konsiyerto kung saan una niyang itinanghal ang isa sa mga konsiyertong pangpiyano niya. Hindi tiyak kung ito ay ang Una o Ikalawa. Ang mga ebidensyang dokumentaryo ay hindi malinaw, dahil ang parehas na konsiyerto ay parehas nang malapit na matapos (wala sa dalawa ay natapos o nailathala pagkatapos ngmaraming taon) Documentary evidence is unclear, and both concertos were in a similar state of near-completion (neither was completed or published for several years).[35][36] Magtapos ang pagtatanghal, isinaayos niya para sa paglalathala ang una sa kanyang mga komposisyon kung saan binigyan niya ito ng bilang opus, ang tatlong tatluhang piyano, Opus 1. Ito ay nakdedika para sa kanyan patron na si Prinsipe Lichnowsky,[35] at ito ay nagkita; Ang mga kita ni Beethoven ay halos sapat para tugusan ang mga pangangailangan niya para sa isang taon.[37]

Pagtagumpay sa MusikaBaguhin

Ikinimpositor ni Beethoven ang uang anim na string quartet (Op. 18) sa pagitan na mga taon ng 1798 at 1800 (inatasan ni, at nakadekida kay, Prinsipe Lobkowitz). Ito ay inilathala noong 1801. Sa unang pagtanghal ng kanyang Una at ang Ikalawa Simponya noong 1800 at 1803, si Beethoven, ay kinilala bilang isa sa mga pinakamahalaga sa isang henerasyon ng mga batang kompositor matapos nila Haydn at Mozart. Siya ay patuloy na nagsulat ng iba pang porma, na ang mga kilalang piyanong sonata niya katulad ng "Pathétique" sonata (Op. 13), na inilarawan ni Cooper na "hinigitan ang lahat ng kanyang mga naunang komposisyon, sa lakas ng karakter, lalim ng damdamin, antas ng pagkamapanlikha, at husay ng manipulasyong motivic at tonal."[38] Tinapos rin niya ang Septet (Op. 20) noong 1799, isa sa mga pinakasikat niyang gawa nang kanyang kapanahunan ng pagkabuhay.

 
Si Beethoven noong 1803, ipininta ni Christian Horneman

Sa unang pagtanghal ng kanyang Unang Simponya, inupahan niya ang Burgtheater noong Abril 2, 1800, at nagpalabas ng isang malaking programang musika, kasama ang mga gawa ni Haydn at Mozart, kasama na rin ang kanyang Septer, ang Unang Simponya, at isa sa mga kanyang konsiyertong pang piyano (ang huling tatlo ay ibinawi sa pagkalathala). Ang konsiyerto, na inilarawan ng diyaryong Allgemeine musikalische Zeitung bilang ang "pinaka-kawili-wiling konsiyerto sa mahabang panahon" ay nakaranas rin ng kaunting kahirapan; ilan sa mga pagbatiko ay ang "mga magtutugtog ay walang pakialam sa soloista."[39]

Hindi matatanggi ang mga impluwensya ni Mozart at Haydn. Halimbawa ang quintet para sa piyano at wind ni Beethoven ay sinasabing lubos na magkakatulad sa gawa ni Mozart para sa parehas na pagsasaayos, ngunit ito ay may bahid rin ng kanyang sariling estilo.[40] Ngunit ang mga melodya, pagpapaunlad na musikal, at paggamit sa pagmodula at pagkakayari, at paglalarawan ng damdamin ni Beethoven ay hinihiwalay siya sa kanyang mga naging impluwensya, at nagpataas ng epekto ng kanyang mga naunang gawa nang ito ay unang nailathala.[41] Matapos ng 1800, si Beethoven at ang kanyang musika ay hinahanap na ng mga patron at tagalathala.[42]

 
Ludwig van Beethoven: detalye ng larawang 1804–05 ni Joseph Willibrord Mähler. Ang kompletong pagpipinta ay inilalalarawan si Beethoven na may lyre-guitar

In May 1799, Beethoven taught piano to the daughters of Hungarian Countess Anna Brunsvik. During this time, Beethoven fell in love with the younger daughter Josephine[43] who has therefore been identified as one of the more likely candidates for the addressee of his letter to the "Immortal Beloved" (in 1812). Shortly after these lessons, Josephine was married to Count Josef Deym. Beethoven was a regular visitor at their house, continuing to teach Josephine, and playing at parties and concerts. Her marriage was by all accounts happy (despite initial financial problems),[44] and the couple had four children. Her relationship with Beethoven intensified after Deym died suddenly in 1804.[45]

Beethoven had few other students. From 1801 to 1805, he tutored Ferdinand Ries, who went on to become a composer and later wrote Beethoven remembered, a book about their encounters. The young Carl Czerny studied with Beethoven from 1801 to 1803. Czerny went on to become a renowned music teacher himself, instructing Franz Liszt, and gave on 11 February 1812 the Vienna premiere of Beethoven's fifth piano concerto (the "Emperor").[46]

Beethoven's compositions between 1800 and 1802 were dominated by two large-scale orchestral works, although he continued to produce other important works such as the piano sonata Sonata quasi una fantasia known as the "Moonlight Sonata". In the spring of 1801 he completed The Creatures of Prometheus, a ballet. The work received numerous performances in 1801 and 1802, and Beethoven rushed to publish a piano arrangement to capitalise on its early popularity.[47] In the spring of 1802 he completed the Second Symphony, intended for performance at a concert that was canceled. The symphony received its premiere instead at a subscription concert in April 1803 at the Theater an der Wien, where Beethoven had been appointed composer in residence. In addition to the Second Symphony, the concert also featured the First Symphony, the Third Piano Concerto, and the oratorio Christ on the Mount of Olives. Reviews were mixed, but the concert was a financial success; Beethoven was able to charge three times the cost of a typical concert ticket.[48]

Beethoven's business dealings with publishers also began to improve in 1802 when his brother Carl, who had previously assisted him casually, began to assume a larger role in the management of his affairs. In addition to negotiating higher prices for recently composed works, Carl also began selling some of Beethoven's earlier unpublished works, and encouraged Beethoven (against the latter's preference) to also make arrangements and transcriptions of his more popular works for other instrument combinations. Beethoven acceded to these requests, as he could not prevent publishers from hiring others to do similar arrangements of his works.[49]

Noong 1812, isinulat ni Beethoven ang liham patungkol sa isang minamahal ngunit hindi niya ito ipinadala sa kanyang babaing sisisinta na tinatawag niyang " Iniibig magpawalang-hanggan" "Immortal Beloved." Hindi kailanman nagasawa si Beethoven at kadalasan ay hindi naging maligaya sa pangsariling pamumuhay na naging dahilan ng kanyang pagkakasakit na pinatindi pa ng labis na pagaalala sa kanyang pamangkin na si Karl na kanyang inaaruga. Napagtanto ni Beethoven noong mga taong 1800 na untiunti syang nawawalan ng pandinig hanggang sa lubusan syang nawalan ng pandinig noong taong 1819.

Mga Mahahalagang KaganapanBaguhin

  • 1792 — Naglakbay patungong Vienna upang mag-aral ng Komposisyon kay Franz Joseph Haydn. Sa Lungsod ding ito siya nanirahan.
  • 1798 — Nakumpleto ang "Sonata Do minor Opus 13" (Patheque)
  • 1801 — Nilikha ang "Sonata Do sostenido minor Opus 27/2" (Moonlight)
  • 1804 — Nakumpleto ang "Sinfonia Blg. 3, Mi bemol major op. 55" (Eroica)
  • 1805 — Nakumpleto ang "Sonata sa Fa minor op. 57" (Appassionata)
  • 1808 — Nakumpleto ang "Sinfonia Blg. 5 sa Do minor" op. 67
  • 1809 — Pinagkalooban ng pangtaunang sweldo ni Archduke Rudolph at ng iba pang miembro ng nobilidad Austriano upang makalikha ng musika at makapamuhay na nagsasarili.
  • 1818 — Nakumpleto ang "Sonata sa B bemol major op. 106" (Hammerklavier)
  • 1823 — Nakumpleto ang "Misa re major op. 123" (Missa Solemnis)
  • 1824 — Nakumpleto ang Sinfonia Blg. 9 sa Re minor op. 125 (Choral)

Tingnan dinBaguhin

TalsanggunianBaguhin

TalababaBaguhin

  1. Sumasalamin ang unlaping van sa apelyidong "Beethoven" sa pinagmulan ng pamilya sa Plandes; iminumungkahit ng apelyido na "noong isang yugto nakatira sila sa o malapit sa remolatsahan.[1]

Mga sipiBaguhin

  1. Cooper 1996, p. 36.
  2. 2.0 2.1 2.2 Kerman, Tyson & Burnham 2001, § 1.
  3. Cooper 2008, p. 407.
  4. Swafford 2014, pp. 12–17.
  5. Thayer 1967a, p. 50.
  6. "Beethoven-Haus History" [Kasaysayan ng Bahay ni Beethoven]. Beethoven-Haus Bonn (sa wikang Aleman). Nakuha noong Abril 16, 2020.
  7. Thayer 1967a, p. 53.
  8. Stanley 2000, p. 7.
  9. Swafford 2014, p. 74.
  10. Swafford 2014, pp. 22, 32.
  11. Thayer 1967a, pp. 57–8.
  12. Thayer, Vol 1, p. 67
  13. Stanley, p. 7
  14. Thayer, Vol 1, pp. 71–74
  15. Cooper (2008), p. 15
  16. Cooper (2008), p. 23
  17. Cooper (2008), p. 24
  18. Cooper (2008), p. 16
  19. Thayer, Vol 1, p. 102
  20. Thayer, Vol 1, p. 104
  21. Thayer, Vol 1, pp. 105–109
  22. Cooper (2008), pp. 35–41
  23. Cooper (2008), p. 35
  24. Cooper (2008), p. 41
  25. Thayer, Vol 1, p. 124
  26. Thayer, Vol 1, p. 148
  27. 27.0 27.1 Cooper (2008), p. 42
  28. Cooper (2008), p. 43
  29. Grove Online, section 3
  30. Cooper (2008), pp. 47,54
  31. Thayer, Vol 1, p. 161
  32. 32.0 32.1 Cooper (2008), p. 53
  33. Cross (1953), p. 59
  34. Cooper (2008), p. 46
  35. 35.0 35.1 Cooper (2008), p. 59
  36. Lockwood (2003), p. 144
  37. Cooper (2008), p. 56
  38. Cooper (2008), p. 82
  39. Cooper (2008), p. 90
  40. Cooper (2008), p. 66
  41. Cooper (2008), p. 58
  42. Cooper (2008), p. 97
  43. See Beethoven's love letter to Josephine, March/April 1805, in Schmidt-Görg 1957, pp. 12–14, where he referred to this time.
  44. There were (as mentioned in Goldschmidt 1977, p. 484), over 100 love letters between the newly weds, indicating that a healthy erotic relationship was growing between the spouses. Steblin (2007, p. 155, n. 41) announced a forthcoming publication of these letters.
  45. Cooper (2008), p. 80.
  46. Thayer, Forbes (1970), p. 526. – Prior to this first performance, there were others based in earlier sketches, as early as 22 December 1808, p. 476.
  47. Cooper (2008), pp. 98–103.
  48. Cooper (2008), pp. 112–127
  49. Cooper (2008), pp. 112–115.

Mga sanggunianBaguhin

May koleksiyon ng mga sipi ang Wikiquote sa Ingles ukol sa/kay: