Buksan ang pangunahing menu

Unang Konsilyo ng Constantinople

Ang Unang Konsilyo ng Constantinople ay kinikilala na Ikalawang Konsilyong Ekumenikal ng Oriental Ortodokso, Simbahan ng Silangan, Silangang Ortodokso, Simbahang Katoliko Romano, Lumang Katoliko, Anglikanismo, at iba pang mga pangkat na Kanlurang Kristiyano. Ito ang una sa Unang Pitong Konsilyong Ekumenikal na idinas sa Constantinople at tinipon ni Emperador ng Imperyo Romano na si Theodosius I noong 381 CE.[1][2] Kinumpirma ng konsilyong ito ang Kredong Niseno at nakitungo sa iba pang mga bagay gaya ng Kontrobersiyang Ariano habang ito ay nagpupulong sa Hagia Irene mula Mayo hanggang Hulyo 381 CE. Si Papa Damasus I ay hindi inimbitahan o tumangging dumalo sa konsilyong ito kaya ito ay minsang tinatawag na "hindi ekumenikal" na konsilyo. Gayunpaman, ito ay pinagtibay na ekumenikal sa Konsilyo ng Chalcedon noong 451 CE.

Unang Konsilyo ng Constantinople
Petsa381 CE
Tinanggap ngRomano Katoliko, Lumang Katoliko, Silangang Ortodokso, Anglikano, Oriental Ortodokso, Simbahang Assyrian ng Silangan, Lutherano
Nakaraang konsehoUnang Konsilyong Nicaea
Sumunod na konsehoUnang Konsilyo ng Efeso
Tinipon niEmperor Theodosius I
Pinangasiwaan niTimoteo ng Alexandria, Meletius ng Antioch, Gregoryo Nazianzus, at Nectarius ng Constantinople
Mga dumalo150 (walang kinatawan ng Kanlurang Simbahan)
Mga Paksa ng talakayanArianismo, Apollinarismo, Sabellianismo, Banal na Espirito, kahalili ni Meletius
Mga dokumento at salaysayKredong Niseno 381, pitong batas kanon(tatlo ay tinutulan)
Talaang kronolohikal ng mga konsehong ekumenikal
Ang Hagia Irene ay isang dating gusali ng simbahan na ngayon ay isang museo sa Istanbul. Ito ay kinomisyon noong ika-4 siglo CE at rumaranggo bilang unang simbahang itinayo sa Constantinople at mayroon itong orihinal na atrium. Noong 381 CE, ang Unang Konsilyo ng Constantinople ay naganap sa simbahang ito. Ito ay napinsala sa isang lindol noong ika-8 siglo at ang kasalukuyang anyo nito ay malaking pinepetsahan mula sa mga pagkukumpuning ginawa sa panahong ito.

Inaprubahan ng Unang Konsilyo ng Constantinople ang kasalukuyang anyo ng Kredong Nicene gaya ng ginagamit sa mga simbahang Silangang Ortodokso at Oriental na Ortodokso ngunit malibang kapag ang Griyego ay ginagamit na may karagdagang mga pariralang Latin("Deum de Deo" at "Filioque") sa Kanluran. Ang anyong ginamit ng Simbahang Armenian Apostoliko na bahagi ng Oriental na Ortodokso ay may marami pang mga karagdagan.[3] Ang mas punong kredo ay maaaring umiral bago pa ang Konsilyo at malamang ay nagmula mula sa kredong bautismo ng Constantinople.[4]

Kinondena rin ng konsilyo ang Apollinarismo,[5] na isang katuruan na walang isipan ng tao o kaluluwa kay Kristo.[6] Ito ay nagkaloob rin sa Constantinople ng pangungunang pangkarangalan sa lahat ng mga iglesia maliban sa Roma.[5]

Hindi isinama ng konsilyo ang mga Kanlurang obispo o mga legatong Romano ngunit ito ay tinanggap bilang ekumenikal sa Kanluran.[5]

Mga sanggunianBaguhin

  1. Socrates Scholasticus, Church History, book 5, chapters 8 & 11, puts the council in the same year as the revolt of Magnus Maximus and death of Gratian.
  2. Heather and Matthews, Goths in the Fourth Century, p. 136.
  3. Armenian Church Library: Nicene Creed
  4. "Nicene Creed." Cross, F. L., ed. The Oxford dictionary of the Christian church. New York: Oxford University Press. 2005
  5. 5.0 5.1 5.2 "Constantinople, First Council of." Cross, F. L., ed. The Oxford dictionary of the Christian church. New York: Oxford University Press. 2005
  6. "Apollinarius." Cross, F. L., ed. The Oxford dictionary of the Christian church. New York: Oxford University Press. 2005