Emilio Aguinaldo

unang pangulo ng Pilipinas, at isa sa mga pinuno ng Himagsikang Pilipino
Kung ang hinahanap ay tungkol sa isang bayan sa Pilipinas, tunguhin ang naisulat tungkol sa Gen. Emilio Aguinaldo, Cavite. Kung ang hinahanap ay tungkol sa alay o handog, pumunta sa aginaldo.

Si Emilió Aguinaldo y Famy[1] (22 Marso 1869 – 6 Pebrero 1964) ay isang Pilipinong heneral, politiko, pinúnò ng himagsikan, at ang unang Pangulo ng Republika ng Pilipinas (20 Enero 1899 – 1 Abril 1901).

Emilio Aguinaldo
PresidentAguinaldo.jpg
Unang Pangulo ng Pilipinas
Unang Pangulo ng Unang Republika
Diktador ng Pamahalaang Diktaturyal
Pangulo ng Pamahalaang Mapaghimagsik
Nasa puwesto
24 Mayo 1899 – 1 Abril 1901
Punong MinistroApolinario Mabini (1899)
Pedro Paterno (1899)
Pangalwang PanguloMariano Trias (1897)
Nakaraang sinundanBagong Tatag
Sinundan ni(tuluyang pinalitan ng pamahalaang Amerikano noong 1901-1935)
Wesley Merritt (Gobernador-Heneral, 1901)
Manuel Quezon (Pangulo, 1935)
Pansariling detalye
Ipinanganak22 Marso 1869
Cavite El Viejo (tinatawag ngayong Kawit), Cavite, Pilipinas
Namatay6 Pebrero 1964
Lungsod Quezon, Pilipinas
Partidong pampolitikaPaksiyong Magdalo ng Katipunan (1897-1901)
National Socialist Party (1935)
(Mga) Asawa(1) Hilaria del Rosario
(2) Maria Agoncillo
TrabahoMilitar, Guro, Rebolusyonaryo, Politiko
Pirma

Isa siya sa mga pinakakilalang pinuno ng pakikibáka laban sa mga Kastila at Amerikano tungo sa kasarinlan ng Pilipinas. Namuno siya sa isang bigong pag-aalsa laban sa Espanya noong taóng 1896. Nang mangyaring natalo ng Estados Unidos ang Espanya sa kanilang digmaan noong taóng 1898 ay isinakatuparan ni Aguinaldo, bilang pinuno ng himagsikan, ang pagpapahayag ng kalayaan ng Pilipinas. Siya ang itinanghal na unang pangulo ng Republika ng Pilipinas noong Enero 1899. Nang mapag-alaman ang tunay na hangarin ng Estados Unidos na sakupin ang Pilipinas ay muli niyang pinamunuan ang pagtatanggol sa kasarinlan noong mga taóng 1899 hanggang 1901. Noong Marso 1901 ay nabuwag ang kanyang kapamahalaan nang siya ay tuluyang nadakip ng mga Amerikano. Nanumpa siya ng katapatan sa Estados Unidos subali't nagpahiwatig siya ng kahapisan na sinagisag ng kanyang pagsusuot ng itim na corbata de lazo hanggang sa mapalaya ang Pilipinas noong taóng 1946. Tumakbo siya sa pagkapangulo noong 1935 nguni't hindi nanaig kay Manuel Quezon sa halalan. Sa mga hulíng panahon ng kaniyang búhay, nagkaroon siya ng katungkulan sa Konseho ng Estado ng Pilipinas.[1][2] Siya rin ang pinakabatang naging pangulo ng Pilipinas.

KabataanBaguhin

Ipinanganak siya sa Cavite el Viejo, Cavite noong 22 Marso 1869 kina Carlos Aguinaldo y Jamir at Trinidad Famy y Valero (1820-1916). Ang kanyang ama ay isang gobernadorcillo na may lahing halong Intsik at Tagalog at nakapagmana ng yaman. Noong kanyang kabataan ay naturuan siya ng isa niyang lola. Nang lumaon ay pinag-aral siya ng elementarya sa paaralang elementarya ng Cavite el Viejo noong taóng 1880. Sumunod ay nag-aral siya ng sekundarya sa Colegio de San Juan de Letran nguni't tumigil sa ikatlong taon upang tumulong sa kaniyang nabiyudang ina na pangasiwaan ang kanilang bukid.

Nang siya ay 28 taon, siya ay naging cabeza de barangay sa Binakayan, ang pinakaumuunlad noong barrio sa Cavite el Viejo. Nanungkulan siya rito nang 8 taon.

Nang ihayag ang Kautusang Pangkaharian sa 19 Mayo 1893 na nagbabago sa mga pamamaraan ng mga pangkabayanang pamamahala ay kasama rito ang pagpalit sa katawagang gobernadorcillo ("munting tagapamahala") upang gawing capitan municipal ("punong-bayan" o "pangulo ng bayan"). Kaya nang tunay na maipatupad ang kautusan noong taóng 1895, si Aguinaldo ang pinakaunang taga-Cavite el Viejo na tinawag na capitan municipal.

Himagsikang PilipinoBaguhin

Noong 1894, sumali siya sa Katipunan o ang K.K.K., isang lihim na samahang pinamunuan ni Andres Bonifacio, na naglayong itaboy ang manlulupig na Kastila at makamit ang kasarinlan ng Pilipinas sa pamamagitan ng dahas. Ginamit niya ang nom de guerre ("ngalang pandigmaan") na Magdalo, patungkol kay Maria Magdalena. Ang kaniyang sangay ng Katipunan na pinamumunuan ng pinsan niyang si Baldomero Aguinaldo ay tinawag ring Magdalo.

Nagsimula ang himagsikan sa bayan ng San Juan del Monte (kasalukuyang lungsod ng San Juan, Kalakhang Maynila). Ngunit sa simula ay hindi sumali ang sangay ni Aguinaldo dahil sa kakulangan ng pananandata, na isa sa mga dahilan ng pagkatalo ni Bonifacio sa Pinaglabanan. Habang napilitan sina Bonifacio na gumamit ng gerilya para makilaban, nanalo sina Aguinaldo sa iba't ibang laban na nakapagtaboy ng mga Espanyol ng panandalian.

Noong 17 Pebrero 1897, natalo nina Aguinaldo at ilang Katipunero ang puwersa na pinamumunuan ni Gobernador-Heneral Camilo de Polavieja sa Labanan sa Tulay ng Zapote sa Cavite. Si Heneral Edilberto Evangelista, inhinyerong sibil, rebolusyonaryo, at tagatayo ng trintsera, ay namatay sa labanang ito. Ang probinsiya ng Cavite ay naging importanteng lokasyon ng Rebolusyon at dito rin nakanalo ang Magdalo ng marami laban sa Espanya.

Ngunit, lalong nagkaroon ng malaking agwat ang dalawang kampo sa Katipunan, ang Magdalo at Magdiwang. Dahil dito, napilitan si Bonifacio na mamagitan sa dalawang kampo. Naisip ng Magdalo na magtayo ng sarili nilang gobyerno. Si Bonifacio, kahit para sa kaniya na ang Katipunan ay gobyernong ganap, pinayagan niya at pinamunuan rin ang isang halalan na sinimulan sa Kumbensiyong Tejeros sa Tejeros, Cavite noong 22 Marso 1897. Nawala rito ang pamumuno niya kay Aguinaldo, at naboto bilang Ministro ng Interyor. Ito ay kinwestyon ni Daniel Tirona, na sinasabing hindi raw nararapat ito kay Bonifacio dahil siya ay hindi nakapagtapos sa pag-aaral. Nagalit si Bonifacio (nilabas ang kaniyang baril at binaril na sana si Tirona kung hindi lang siya tumigil) at dineklarang null at di-wasto ang kumbensiyon. Napilitan si Bonifacio na bumalik sa Morong, Rizal

Hindi na kinilala ni Bonifacio ang gobyernong pinamumunuan ni Aguinaldo at sinimulang ibalik ang kaniyang awtoridad, pinagbintangan ang paksiyon ni Aguinaldo ng pagtataksil at nagbibigay ng utos na taliwas sa mga utos ni Aguinaldo. Sa utos ni Aguinaldo, hinuli si Bonifacio at ang kaniyang mga kapatid at sa isang mock trial, nahatulan ng pagtataksil at nasintensiyahan ng kamatayan. Pagkatapos ng pag-aalanganin, naisip niyang tanggalin ang hatol, ngunit pagkatapos makumbinse ni Heneral Manuel Noriel, Pangulo ng Konseho ng Digmaan, at iba pa, binalik ni Aguinaldo ang hatol. Pinatay ang magkapatid na Andres at Procorpio sa pamamagitan ng firing squad noong 10 Mayo 1897 sa Bundok Buntis na malapit ng apat na kilometro kanluran ng Maragondon, Cavite.

Biak-na-BatoBaguhin

Habang tumitindi ang tensiyon, napilitan sina Aguinaldo na lumikas papunta sa mga bundok. Dito pinirmahan niya ang Kasunduan ng Biak-na-bato. Isusuko ni Aguinaldo ang kaniyang gobyerno at itigil ang digmaan kapalit ng $800,000 (Mehikanong salapi) bilang kapalit. Pinirmahan ito noong Disyembre 14 at 15, 1897. Noong Disyembre 23, umalis sila sa Pilipinas papuntang Hong Kong para lumikas. Ang dala nilang $400,000 (unang installment) ay dineposito sa mga bangko sa Hong Kong. Dito, inayos ni Aguinaldo ang gobyerno at tinawag niyang Kataas-taasang Konseho ng Bayan.

Isang rebolusyonaryong heneral, si Francisco Makabulos, ay nagtatag ng Komiteng Ehekutibong Sentral na siyang naging pamahalaan habang wala sina Aguinaldo. Kahit pumirma si Aguinaldo, tuloy pa rin ang paghuli ng mga Kastila sa mga Pilipinong sumama sa rebolusyon. Dahil dito, nagsimula muli ang rebolusyon.

Noong Abril 1898, nagkaroon ng digmaan sa gitna ng Espanya at Estados Unidos. Sa Labanan sa Look ng Maynila, nanalo ang American Asiatic Squadron na pinamumunuan ni Commodore George Dewey at nasakop ang Maynila. Si Dewey ang nagbigay ng transportasyon kay Aguinaldo pabalik ng Pilipinas. Bumalik bigla si Aguinaldo sa kaniyang posisyon at linusob ang Manila.

Deklarasyon ng Kalayaan, Diktadura, at Gobyernong RebolusyonaryoBaguhin

Pagkatapos ng pagsimula ng Digmaang Espanyol-Amerikano, bumalik si Aguinaldo sa Pilipinas noong 19 Mayo 1898.

Noong Mayo 24, dineklara niya na siya ang pinúnò ng buong militar at nagtatag ng gobyernong diktaturyal na siya bilang diktador.

Noong Hunyo 12, dineklara ang Kalayaan ng Pilipinas sa bahay ng mga Aguinaldo sa Cavite el Viejo, at binása ang Batas na Nagpapahayag ng Kalayaan ng Pilipinas. Ito ay sinulat sa baybay-Kastila ni Ambrosio Rianzares Bautista, isang kapamilya ni Jose Rizal, na siya ring bumása.

Noong Hunyo 18, dineklara niya sa pamamagitan ng dekrito ang opisyal na pagtatag ng kaniyang diktadurya. Noong Hunyo 23, dineklara naman niya ang gobyerno na rebolusyonaryo at hindi na diktadurya, siya pa rin bílang pangulo.

PanguloBaguhin

Itinatag ang Unang Republika ng Pilipinas sa Konstitusyon ng Malolos noong 21 Enero 1899 sa Malolos, Bulacan at nagtagal hanggang nahuli si Aguinaldo sa Palanan, Isabela ng mga Amerikano noong 1 Marso 1901.

Pamumuno at GabineteBaguhin

Nagkaroon ng dalawang gabinete si Pangulong Aguinaldo.


Tanggapan Pangalan Termino
Pangulo Emilio Aguinaldo 1897–1901
Pangalawang Pangulo Mariano Trías 1897
Punong Ministro Apolinario Mabini Enero 21 – 7 Mayo 1899
Pedro Paterno Mayo 7 – 13 Nobyembre 1899
Ministro ng Pananalapi Mariano Trías Enero 21 – 7 Mayo 1899
Hugo Ilagan Mayo 7 – 13 Nobyembre 1899
Ministro ng Interyor Teodoro Sandico Enero 21 – 7 Mayo 1899
Severino de las Alas Mayo 7 – 13 Nobyembre 1899
Ministro ng Pandigmaan Baldomero Aguinaldo Enero 21 – 7 Mayo 1899
Mariano Trias Mayo 7 – 13 Nobyembre 1899
Ministro ng Kagalingan Gracio Gonzaga Enero 21 – 7 Mayo 1899
Ministro ng Ugnayang Panlabas Apolinario Mabini Enero 21 – 7 Mayo 1899
Felipe Buencamino Mayo 7 – 13 Nobyembre 1899
Ministro ng Pampublikong Kautusan Aguedo Velarde 1899
Ministro ng Pagawaing Bayan at Komunikasyon Máximo Paterno 1899
Ministro ng Pagsasaka, Industriya at Kalakalan León María Guerrero Mayo 7 – 13 Nobyembre 1899

Patakarang pambansaBaguhin

PiskalyaBaguhin

Nagpatuloy ang Kapulungan ng Malolos. Ipinagpatuloy muna ang pamamaraang Kastila, pati rin sa sistema ng pagsingil ng buwis, hindi kasama ang sabong at iba pang katuwaan. Binabaan ang buwis sa digmaan at ang kusang-loob na mga bigay ay tinanggap. Inayos rin ang sistema ng adwana. Binuksan ang pambansang pautang.

KapanuruanBaguhin

Pinabukas kaagad ang mga paaralang elementarya. Ito ay ginawang sapilitan. Si Enrique Mendiola ay nagbukas ng Instituto de Burgos at pinili ang direktor nito ng Direktor ng Pampublikong Instruksiyon. Nagbigay ng kurso na agrikultura, pagtilingin, at komersiya, pati rin ang kursong A.B. ang unibersidad.

Isang dekrito ang nagbigay oras para buksan ang Universidad Literaria. Ang unibersidad naman na ito ay nagbigay ng kursong medisina, siruhiya, dispensaryo, at notaryo publiko. Ang pangulo ang pipili ng propesor na siyang pipili ng rektor. Ang unang rektor ay si Joaquín Gonzales. Sinundan siya ni León María Guererro.

Lokal na gobyernoBaguhin

Sinunod ng Pangulo ang payo ni Apolinario Mabini at naglabas ng dalawang dekrito, isa noong Hunyo 18 at isa naman sa ika-20 para ayusin ang sistema ng gobyerno sa mga probinsiya at bayan. Nakasulat dito na kahit napilitan siya na maging diktador, gusto niya na kasama ang mga pinakanararapat na maging opisyal na sila rin ay may tiwala galing sa kanilang kababayan.

 
Koronel Felipe Buencamino ay isa sa nahirang na maging Direktor ng Ugnayang Panglabas sa gabinete ni General Emilio Aguinaldo

Sa mga dekritong ito, ang mga lalaking 21 taon pataas ay dapat maghalal ng isang Konseho Popular na binubuo ng isang Pangulo, Ikalawang Pangulo, Kapitan ng Barrio, Delegado ng Katarungan, Rehistrado Sibil, Delegado ng Pulis at Panloob na Kaayusan, at Delegado ng Buwis at Pagmamay-ari. Kinukumpirma ng gobyerno ang mga opisyal na ito.

Ang mga opisyal na inihalal ng Presidente at nakumpirma sa parehong paraan ay: isang Gobernador at tatlong konsehal kasama ang residente ng munisipyo ng probinsiya at ang Provincial Council. Gayundin, ang mga kumander probinsiya militar ay ibinigay para sa bawat isa sa singil ng mga sundalo ng mga Manggagawa para sa pambansang hukbo.

Pagbabago sa KonstitusyonBaguhin

Dahil na rin sa abala, dahil sa ikalimang artikulo ng Konstitusyon ng Malolos na nagtatakda ng paghihiwalay ng Simbahan at Estado, si Punong Ministro Apolinario Mabini ay nagbigay ng suspensiyon ng artikulo hanggang magkaroon muli ng Kumbensiyong Konstitusyonal. Ang mga lugar na kailangan ng pari ay binibigyan ng suporta. Ito ay pinagtibay noong 23 Disyembre at naging ika-100 na artikulo na transisyunal ng Konstitusyon.

Pederasyong BisayaBaguhin

Para mapatunayan ang pagkakaisa ng Republika, ginawang presidente ng Pederasyong Bisaya si Raymundo Melliza sa loob ng dalawang taon, pagkatapos manumpa ng katapatan sa Unang Republika at pagkilala kay Aguinaldo bilang pangulo.

Patakarang PanlabasBaguhin

Mga bihag na EspanyolBaguhin

Pinalaya ni Pangulong Emilio Aguinaldo ang mga Espanyol na nakakulong sa pamamagitan ng executive clemency pagkatapos itatag ang Republika. Pinayagan din niya sila na magtrabaho sa Pilipinas.

Digmaang Pilipino-AmerikanoBaguhin

Noong 4 Pebrero 1899, binaril ng isang Amerikanong sundalo ang isang Pilipino. Ito ang dahilan kaya nagsimula ang Digmaang Pilipino-Amerikano at nagsimula ang labanan sa gitna ng mga sundalong Amerikano at mga Pilipinong para sa kalayaan. Ang mas malakas na armas ng mga Amerikano ay nagpaalis ng mga Pilipino sa mga lungsod at kailangan maglipat ng lugar ng Gobyernong Malolos.

Lumikas si Pangulong Aguinaldo papuntang Hilagang Luzon habang hinahabol ng mga Amerikano. Noong 2 Hunyo 1899, nakatanggap ng telegrama si Heneral Antonio Luna, isa sa mga kaagaw ng pangulo at magaling na heneral, at nagtanong kung pwede sila magkita sa Kumbento ng Simbahan sa Cabanatuan. Ngunit, tinaksil siya ni Aguinaldo dahil ipinapatay siya ng mga tauhan ng pangulo matapos malaman na wala ang pangulo sa kumbento (Hunyo 5). Nilibing siya sa simbahan at walang imbestigasyong naganap. Hindi nahuli ang pumatay.

Pagkamatay ni Luna, nagkaroon na ng kapangyarihan ang pangulo sa buong militar. Dahil wala na ang kagalingan ni Luna, natalo ng natalo ang militar. Noong Nobyembre 1899, nakaabot na sina Aguinaldo sa Palanan, Isabela. Nagkaroon ng labanan sa Tirad Pass na pinamunuan ni Heneral Gregorio del Pilar para matago ang pangulo. Ngunit, natalo sila sa pwersa ng mga Amerikano at namatay pa si del Pilar at 52 sa 60 na kasama ni del Pilar.

Halos pagkatapos ng dalawang taon, nahuli si Pangulong Aguinaldo ng mga Amerikano sa pamumuno ni Heneral Frederick Funston sa pamamagitan ng pagkukunwari na sila'y mga nahuling Amerikano ng mga Macabebe Scouts na silang nagturo ng lokasyon ni Aguinaldo.

Mga sanggunianBaguhin

  1. 1.0 1.1 "Emilio Aguinaldo". The New Book of Knowledge (Ang Bagong Aklat ng Kaalaman), Grolier Incorporated. 1977.
  2. Karnow, Stanley (1989). "Emilio Aguinaldo". "In Our Image, America's Empire in the Philippines", Random House, Inc., New York, ISBN 0345328167.

Mga kaugnay na artikuloBaguhin

Mga panlabas na kawingBaguhin

Inunahan ni:
Walang
Pangulo ng Pilipinas
1899–1901
Sinundan ni:
Manuel L. Quezon